Przypatruję się temu co się ostatnio w „mojej” Polsce dzieje i mało mam do radości powodów.

Wyniki ukraińskich wyborów samorządowych, które odbyły się 25 października 2020 r., wciąż jeszcze nie są znane, ale już budzą emocje.

Wyborcze spazmy, które wstrząsają dzisiaj Ukrainą, niby nie są dla nas niczym nowym. W niedalekiej przeszłości przyszło nam przecież przeżyć najpierw prezydenckie, później parlamentarne wybory. Powinniśmy więc już się przyzwyczaić do przedwyborczego szumu i rwetesu, propagando-agitacji, portretów kandydatek i kandydatów, obiecanek, połajanek i ogólnego zamieszania.

Każdy chyba słyszał powiedzenie „przyjaciele do grobowej deski”, którym charakteryzuje się najwyższy przejaw przyjaźni. Ale zdarzają się przypadki, gdy nawet „ta z kosą” jest bezsilna wobec takiej przyjaźni.

Trwają wojny, coraz więcej ofiar, coraz więcej ruin. Do tego – te wojny to nie tylko strzelaniny, czołgi, karabiny i armaty. Oczywiście są i takie, „tradycyjne”, okrutne, niosące śmierć, cierpienie, łzy i lament. Jednakże tym razem chcę zwrócić uwagę na inne – kto wie, czy nie bardziej niszczycielskie boje.