(Fot. Eugeniusz Sało)
Szlak bojowy pomiędzy Przemyślem a Lwowem znaczony jest setkami bezimiennych mogił polskich żołnierzy z okresu II wojny światowej. Kolejne szczątki znaleziono we wsi Dobrostany w obwodzie lwowskim.
Odnowiona rzeźba anioła na grobie Krówczyńskich (Fot. Jurij Smirnow)
Zbliża się jesień, a z nią zakończenie prac konserwatorskich, które mają charakter sezonowy.
Minione wydarzenia jak żadne inne pokazały nam, iż krzewienie i podtrzymywanie polsko-ukraińskiej solidarności jest nie tylko wskazane, ale i konieczne.
Od 27 sierpnia 2014 nikt nie może mieć żadnych wątpliwości, że zbrojna rosyjska agresja na Ukrainę jest faktem.
– Premier Ukrainy Arsenij Jaceniuk oświadczył w czwartek, że obecność rosyjskich wojsk w jego kraju oznacza, że prezydent Rosji Władimir Putin rozpoczął wojnę w Europie. W związku z agresją Ukraina domaga się pilnego zwołania Rady Bezpieczeństwa ONZ.
W niedzielę 24 sierpnia w meczu 14 kolejki Obwodowej Premier Ligi (III liga) „Pogoń” Lwów wygrała z drużyną FC „Awangard” Żydaczów (4:0). Natomiast juniorzy niebiesko-czerwonych zdeklasowali rywali z Żydaczowa strzelając dziesięć bramek (10:0).
Pod koniec lipca terroryści zwolnili katolickiego księdza Wiktora Wąsowicza, którego więziono przez 11 dni. Przebywając w niewoli w rękach prorosyjskich separatystów ksiądz doświadczył „największych rekolekcji” w swoim życiu. Kapłan służył ludziom, razem z którymi siedział w jednej celi, udzielał im Sakramentu Pokuty. Rozmowy na tematy duchowe ks. Wiktor prowadził nawet z terrorystami.
„Moim zdaniem trzeba wreszcie przestać się łudzić, że druga wojna światowa była ostatnim dużym konfliktem zbrojnym w Europie”.
Na Dzień Niepodległości Ukrainy w Iwano-Frankiwsku (d. Stanisławowie) z inicjatywy społecznej „Swój do swego po swoje” odbyła się akcja „patriotyczny piernik”. 24 sierpnia wolontariusze, dzieci i młodzież, dekorowali ciastka w kolorach niebiesko-żółtych i sprzedawali je. Pieniądze zostały przekazane żołnierzom w strefie ATO.
Ostatnio udzielałem wywiadu jednej z europejskich stacji telewizyjnych. Temat, który zaproponowali sami dziennikarze zdziwił mnie i zaniepokoił. Mieliśmy rozmawiać o Stepanie Banderze. Dlaczego właśnie o nim? Dlaczego obecnie, aby opowiedzieć o współczesnej Ukrainie trzeba odnieść się do postaci historycznej z połowy ubiegłego wieku? Już pierwsze pytania wykryły zamiary dziennikarzy.
