Kiedy zjednoczona Europa zakończyła obchody świąt Bożego Narodzenia i rozpoczęła nowy rok, Ukraina tradycyjnie dopiero weszła w fazę „świąt zimowych”.

Młodzi naukowcy z Ziemi Stanisławowskiej odnaleźli w warszawskich archiwach najstarszy film o Stanisławowie (obecnym Iwano-Frankiwsku). Pochodzi z koronacji cudownego obrazu Matki Bożej Łaskawej patronki Stanisławowa z kościoła ormiańskiego. Nagrano go 30 maja 1937 roku.

Współcześni Polacy z trudem odkrywają istnienie swoich rodaków na terenach, których polskość powinna być oczywista. Wprawdzie coraz rzadziej słychać określenie „ruscy”, którego używano jeszcze niedawno wobec Polaków ze Lwowa, Wilna czy Grodna, jednak świadomość, że to „swoi” przebija się niełatwo.

Ostanie wydarzenia na Ukrainie wskazują na presję polityczną i gospodarczą Rosji na swojego sąsiada. Presja ta jest wywierana nieustannie, chociaż nie zawsze jest to tak widoczne dla opinii publicznej. Mimo upływu 22 lat od uzyskania niepodległości przez Ukrainę, związki gospodarcze pomiędzy Ukrainą a Rosją są nadal bardzo mocne.

Rozwarstwione społeczeństwo ukraińskie opanowane przez beznadziejny sceptycyzm z jednej i optymizm bez pokrycia z drugiej strony ogarnęła fala burzliwych wydarzeń. Dobrze by było, żeby wyrosło z tego coś przemyślanego i odpowiedzialnego.

Śnieżnobiały obrus mościł się na miękkich poduszkach pachnącego siana. Poprawił się nieco, aby potrawom było wygodnie i naprężył się z całych sił, gotów przyjąć na siebie wszelkie plamy. Misja chronienia stołu była dla niego powodem do dumy. Mógł komuś pomóc. Czego więcej miałby pragnąć w ten wieczór?

Prośba o skomentowanie aktualnej sytuacji na Ukrainie to jedno z najtrudniejszych zadań, jakie można postawić przed analitykiem czy dziennikarzem. Jeśli ktoś twierdzi, że to, co dzieje się od kilku tygodni nad Dnieprem jest dla niego jasne, przewidywalne i dające się jednoznacznie ocenić, to albo jest jasnowidzem, albo arogantem.

Ojciec nigdy nie opuści swoich dzieci – tak dwa tygodnie temu mer Doniecka streścił istotę systemu, jaki zbudował Wiktor Janukowycz. Każdy, kto wchodzi do kręgu władzy „donieckich”, może czuć się bezpieczny. „Dla swoich wszystko, dla innych surowe prawo, którego reguły ustalają dyspozycyjne wobec władzy sądy” – tak ów system opisują na Majdanie.