Antoni Kępiński: powrót do Doliny Surfując w Internecie, wyszukałem pewnego dnia filozoficzne aforyzmy Antoniego Kępińskiego, polskiego psychiatry, filozofa, humanisty. W taki sposób zainteresowałem się jego pracami – „Schizofrenia”, „Rytm życia”, „Psychopatologia władzy”.
Przypadek Lothara Hermanna
Ikonografia nie kłamie i jest na ogół czytelna we wszystkich kręgach kulturowych. Boginię Sprawiedliwości symbolizuje od wieków postać dojrzałej kobiety z wagą w ręku. Oczy ma przesłonięte przepaską, gdyż sprawiedliwość koniecznie powinna być ślepa, tj. bezstronna. Zdaje się, że kilkadziesiąt lat temu ten widok uległ pewnej przypadkowej modyfikacji za sprawą Lothara Hermanna (1901–1974), niemieckiego Żyda, […]
Ignacy Ścibor Marchocki
Marchockiego Respublika Nowa Ignacy Ścibor Marchocki zaliczał się do najbardziej oryginalnych postaci zamieszkujących kresowe ziemie w XVIII w.
Lwowskie Końskie Narodowe
Mania zrzeszania się panowała we Lwowie od niepamiętnych czasów. Kto żyw uczestniczył w działalności rozmaitych stowarzyszeń branżowych – rzemieślników, studentów czy urzędników. Za Adolfem Nowaczyńskim można by napisać, że „Kółko Kontuszowe, Kółko Samogwałcicieli, Klub Sodomistów, znudzeni posługacze publiczni, piwowarzy, szachiści, malarze bez rąk, głuchoniemi kapelmistrze, kaznodzieje, niemowy” – wszyscy chcieli mieć swoje organizacje. Co, zresztą, […]
Marchockiego Respublika Nowa
Ignacy Ścibor Marchocki zaliczał się do najbardziej oryginalnych postaci zamieszkujących kresowe ziemie w XVIII w.: „szlachcic pół, pół król, pół Kato,/Pół warjat, a pół syn cezarów Romy” – Juliusz Słowacki „Beniowski”.
Pod opieką Białej Damy
Kiedy urzędnicy państwowi odmawiają spełniania swych obowiązków albo nie są w stanie tego robić, do pracy zabierają się organizacje społeczne. Tak było po rekordowej śnieżycy w Kijowie 23 – 24 marca, kiedy mieszkańcy sami zajęli się odśnieżaniem miasta. Podobna bierność charakteryzuje postawę urzędników wobec unikatowego renesansowego zamku w Świrżu koło Przemyślan w obwodzie lwowskim.
Zapomniane imiona dawnych arystokratów
Dopóki mamy cudowną porę złotej jesieni, trzeba korzystać z okazji i podróżować w weekendy. Na przykład, na północ obwodu winnickiego, gdzie można zobaczyć kopię kijowskiego Pałacu Mariińskiego.
Kościół św. Elżbiety. Część 3
Gmach kościoła jest typu bazylikalnego, składa się z trzynawowego korpusu, transeptu (nawy poprzecznej) i prezbiterium, zamkniętego półkolistą w planie absydą. Do prezbiterium przybudowano pomieszczenia kaplic i zakrystii. Fasada świątyni jest oflankowana dwiema wieżami i zakończona wysokimi hełmami ostrosłupowymi zwieńczonymi gałkami i krzyżami. Trzecią, najwyższą wieżę (wysokość około 80 m) zbudowano nad przęsłem lewej nawy, przylegającym […]
Kościół św. Elżbiety. Część 2
Inwentarz kościoła, spisany dnia 8. 03. 1921 r. wskazuje na to, że wewnętrzny wystrój świątyni składał się w większości z małocennych i przypadkowych rzeczy. Pięć ołtarzy było tymczasowych, wśród nich wyróżniał się jedynie ołtarz św. Józefa, wykonany przez P. Wojtowicza. W ołtarzu głównym umieszczono tabernakulum i krzyż. W ołtarzach bocznych – obrazy Matki Boskiej Nieustającej […]
Kościół św. Elżbiety. Część 1
Kościół św. Elżbiety znajduje się na placu Kropiwnickiego (dawna nazwa – plac Solny, J. Bilczewskiego) na skrzyżowaniu ulic Gródeckiej i Leona Sapiehy. Historia budowy świątyni sięga 1894 r., kiedy to powstała idea budownictwa i został powołany pierwszy komitet budowy kościoła. Ów komitet otrzymał od Namiestnictwa, za pozwoleniem samego Cesarza Franciszka Józefa I, grunt o powierzchni […]
