Rok 1952. Polska leczy powojenne rany. System stalinowski nie bardzo w tym pomaga, dokładając do starych ran nowe blizny. Był to rok szczególny – rok wielkich katastrof, które dzięki zbiegowi okoliczności zakończyły się z tak niewielką ilością ofiar. Mogło być o wiele gorzej, szczególnie w tym przypadku.
Obserwując ostatnie wydarzenia na świecie nie sposób się nie zadumać nad odwiecznym pytaniem – o co w tym wszystkim chodzi?
Staropolscy kondotierzy Lisowczycy, elearzy, Die Polnische Kosacken, Teufel und Bluthunde, homo lissovianus – te określenia wieściły polski fenomen zaciężnych kawalerzystów, walczących po stronie tego, kto zapłaci lub zaoferuje więcej. Organizację tej formacji wymyślił Aleksander Lisowski herbu Jeż.
Podczas konferencji w Rzeszowie historycy zwrócili uwagę na konieczność poszukiwania nowych źródeł w archiwach oraz na potrzebę całościowego spojrzenia na konflikt polsko-ukraiński w latach II wojny światowej i po jej zakończeniu.
Jest rzeczą oczywistą, że każdy z nas musi umrzeć. Rzeczą równie oczywistą jest i to, że nikt z nas umrzeć nie chce. Możemy się jednak znaleźć w takiej sytuacji, że będziemy prosić o śmierć. Możliwie szybką.
Górna Szoria zajmuje południową część Obwodu Kemerowskiego, położonej na Zachodniej Syberii jednostki administracyjnej Federacji Rosyjskiej. Tubylczą ludnością tej krainy są Szorowie, nieliczny naród pochodzenia tureckiego, spokrewniony z Ojrotami, kultywujący swoje specyficzne tradycje.
Wdowiec z południowo-wschodniej Polski, niezależny finansowo, pozna atrakcyjną panią w celu towarzysko-matrymonialnym w wieku 35–45 lat.
W okolicy Werchowyny (Żabiego) na Pokuciu służby Narodowego Rezerwatu przegradzają rzeki pod hodowlę pstrągów zgodnie z dawnymi polskimi sposobami.
„Charakter” ogników widywanych w syberyjskiej tajdze jest rozmaity: niektóre z nich trwają nieruchomo lub powoli szybują w powietrzu, pozostałe wydają się „tańczyć”, a jeszcze inne są agresywne i wręcz napadają na ludzi. Co prawda nie wiadomo nic o tym, aby oprócz napędzenia strachu wyrządzały komuś rzeczywistą krzywdę.
Ukazał się najnowszy numer „Kuriera Galicyjskiego”. Serdecznie zapraszamy do lektury 🙂
