Truizmem jest stwierdzenie, że w XXI wieku dla większości z nas podstawowym źródłem informacji jest Internet. Elektroniczne wersje gazet, internetowe strony programów telewizyjnych i radiowych kuszą wielu nie tylko szybkością przekazu, ale także poczuciem współuczestnictwa w jego tworzeniu.

W Warszawie odbyła się prezentacja książki Tomasza Grzywaczewskiego „Granice Marzeń. O państwach nieuznawanych”. Jest to pierwsza w Polsce książka opisująca takie parapaństwa jak Naddniestrze, Górski Karabach czy Abchazja, dlatego wzbudziła ona niemałe zainteresowanie fascynatów ziem leżących się na wschód od Polski.

Oni toczyli wojny nie w swoim imieniu. Rosja jest drugoplanowym bohaterem tej książki, mrocznym spiritus movens, który popycha ludzi, żeby brali karabiny w dłoń, strzelali do siebie, a potem po 20 latach orientowali się, że walczyli bez sensu, nie w swojej wojnie.

O tym, że w polsko-ukraińskich sprawach bardzo źle się dzieje, słyszeli już chyba wszyscy. Cóż, moim zdaniem, to w znacznej części prawda – źle się dzieje. Ktoś spyta, dlaczego piszę, że „w znacznej części” jedynie?

Pod nadzorem Stowarzyszenia Linia102.pl 9 marca 2018 roku trasę Przemyśl – Niżankowice – Chyrów – Krościenko – Ustrzyki Dolne pokonał pociąg specjalny.

Niepołomice to miasto z ciekawą historią, które może pochwalić się wieloma zabytkami i atrakcjami. Z tego właśnie powodu Niepołomice stały się celem mojej wycieczki.

Najpierw refleksja pewna. Działania, nawet te ryzykowne, kosztowne, dzikie, szalone i najdziwniejsze, mają sens tylko wtedy, gdy mogą korzyść przynieść. Dlatego, zanim się coś robić zacznie – warto pomyśleć jaki jest działania cel i jakie tych działań mogą być skutki. Niby logiczne. Czyżby?

Nie wiem czy ktoś, komu, podobnie jak mnie, polsko-ukraińskie sprawy są bliskie, zwrócił uwagę na ostatni „wysyp” bardziej niż krytycznych tekstów, postów, wywiadów i programów – na Ukrainie odnośnie Polski i Polaków, w Polsce odnośnie Ukrainy i Ukraińców.