W dniu 17 września przypada wspomnienie św. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego, biskupa.
Urodził się w 1822 roku w Wojutynie na Wołyniu. Przyjaźnił się z innym wielkim synem Ziemi Wołyńskiej, Juliuszem Słowackim, któremu – jako jedyny Polak – towarzyszył w Paryżu przy rue de Ponthieu 30 (obecnie 34) w ostatnich chwilach życia. Poeta jeszcze dwa dni wcześniej dyktował Felińskiemu kolejne wersy „Króla Ducha”, jednak owego wtorku, 3 kwietnia 1849 roku poprosił o wezwanie księdza, który udzielił mu komunii świętej i ostatniego namaszczenia. Zmarł na ręku przyjaciela.
170 lat temu, w 1855 roku Feliński otrzymał święcenia kapłańskie w Petersburgu. W 1857 roku założył Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi. W 1864 roku, po niespełna półtorarocznej posłudze arcybiskupiej w Warszawie, został przez władze carskie skazany na wygnanie i nigdy nie pozwolono mu na powrót do swojej diecezji. Zmarł w pałacu arcybiskupim w Krakowie 130 lat temu, 17 września 1895 roku.
Jego relikwie są również w Katedrze Lwowskiej, w kaplicy św. Antoniego.
„Polakiem jestem, Polakiem umrzeć pragnę, bo tego chce Boskie i ludzkie prawo… uważam nasz język, naszą historię, nasze obyczaje narodowe za drogocenną spuściznę po przodkach, którą następnym pokoleniom święcie przekazać powinniśmy, wzbogaciwszy skarbnicę narodową własną pracą”. „Ufam…, iż Opatrzność Boska nie opuści tych, co Jej się opiece oddając, gotowi są na wszelkie ofiary, ilekroć te dla świętej sprawy są potrzebne” (1862).
Joanna Pacan-Świetlicka
