Zadwórze

Zadwórze

Szczęśliwy ten, który ma
swoje Zadwórze,
chociażby była to sprawa nikomu nieznana,

pozornie nie była wielka,
nie przeszła
do historii,
nie przebiegała w blasku reflektorów.

Szczęśliwy ten, kto ma
swoje Zadwórze,
choćby chmara dzikiej konnicy przeszła po jego kruchej czaszce
i po miękkim sercu.

I powtarzała się ta historia
przez mrowie godzin,
wiele dni i przeciąg
długich lat
– nie zadepcze w nim nigdy
czystej pieśni.

Bo w jego widzeniu trwa ciągle Miasto w chmurach,
z wieżami różnych świątyń,
zawsze otwarte,
świetne miłością do innych
pełne uśmiechających się ludzi
i ciągle zasłuchane w swe mury
zawsze wierne.

Mariusz Olbromski
Tekst ukazał się w nr 22 (170) 30 listopada – 13 grudnia 2012

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

X