W dniu 31 sierpnia 2025 roku grupa błogosławionego Jakuba Alberionego animowana przez księży i braci paulistów udała się na pieszą pielgrzymkę z Sanktuarium Matki Bożej Winnickiej w Winnikach do Sanktuarium Matki Bożej Łaskawej w katedrze lwowskiej. Obie świątynie są kościołami stacyjnymi Roku Jubileuszowego 2025. Główną intencją pielgrzymki, której dystans wynosił około 10 km, był pokój w Ukrainie. Ponadto każdy z uczestników miał dodatkowe osobiste intencje.
Historia kościoła pw. Wniebowzięcia NMP i jednocześnie Sanktuarium Matki Bożej Winnickiej w Winnikach sięga 1736 roku, gdy w kronice lwowskich sióstr benedyktynek ormiańskich odnotowano, że obraz Matki Bożej Częstochowskiej zapłakał krwawymi łzami. Potwierdziła to wówczas specjalnie powołana komisja kościelna. Wtedy też właścicielka wsi Winniki umieściła obraz w kaplicy swojego pałacu i rozpoczął się wielki napływ pielgrzymów. Wkrótce przystąpiono do budowy kościoła, natomiast wizerunek otrzymał nazwę Matki Bożej Winnickiej.
Z kolei historia obrazu Matki Bożej Łaskawej w katedrze lwowskiej sięga 1598 roku. Namalował go lwowski mieszczanin Józef Wolfowicz na zamówienie ławnika lwowskiego Wojciecha Domagalicza dla upamiętnienia śmierci jego córki Katarzyny. Obraz początkowo został umieszczony w pobliżu grobu dziewczyny, a z czasem, ze względu na obfitość wyproszonych łask i cudów przeniesiony do katedry.
Pielgrzymka grupy bł. Alberionego rozpoczęła się o godzinie 10:30 niedzielną Mszą św. w Winnikach. Po liturgii ksiądz proboszcz Leon Salamon udzielił pątnikom specjalnego błogosławieństwa na drogę. Później wąskimi uliczkami Winnik (ul. Lwowska, ul. Ruska, ul. S. Kruszelnickiej, ul. O. Telihy, ul. Halicka, ul. M. Michnowskiego), a następnie skrajem lasu i stosunkowo łagodnym podejściem w górę pielgrzymi doszli do parku krajobrazowego „Czartowska Skała”. Byłoby też możliwe wędrowanie bez wspinania się w górę. Wtedy należałoby iść skrajem lasu mając po lewej ręce „Czartowskie Skały”, a po prawej ręce bliskość zabudowań mieszkalnych.
Od „Czartowskich Skał”, gdzie przewidziano mały odpoczynek, pielgrzymi zeszli w dół i skrajem lasu dotarli do ul. P. Lodija. Potem kolejnymi, ustronnymi ulicami Lwowa (ul. Gliniański Trakt, ul. Kurinna, ul. Nadiarna, ul. Gliniański Trakt, ul. Nad Dżerełom, ul. Wticha, ul. Na Straży, ul. Krzywczycka Droga) grupa osiągnęła mały, niepozorny skwer należący do oo. salezjanów, gdzie znajduje się niewielki bufet i wytyczona jest modlitewna Droga światła. Tam był czas na drugi odpoczynek.
Następnie kolejnymi ulicami (ul. Krzywczycka Droga, ul. Kopalna, ul. P. Niszczyńskiego, ul. I. Wilde), pielgrzymi doszli do kładki usytuowanej nad dawną linią kolejową i dotarli do przyrodniczego parku „Zniesienie”. Tutaj główną drogą, leśnymi schodami w dół, mijając schronisko dla zwierząt i kościół św. Wojciecha, a następnie uliczkami śródmieścia Lwowa doszli do katedry. W sanktuarium Matki Bożej Łaskawej, przed krzyżem Roku Jubileuszowego 2025 z uśmiechem na ustach i z radością w sercu, pątnicy zakończyli swoją pielgrzymkę. Była godzina 17:20, tuż przed wieczornymi nieszporami.
Opisana trasa mogłaby zostać wydłużona spacerem przez Wysoki Zamek obok głazu upamiętniającego zwycięską bitwę pod Lwowem 24 sierpnia 1675 roku. Ponadto można by było również przejść przez plac Daniela Halickiego, gdzie znajduje się pomnik Jerzego Kulczyckiego mającego swój wielki udział w wiedeńskiej wiktorii z 12 września 1683 roku. Zresztą wariantów mogło by być znacznie więcej. Najważniejsze jednak by udać się w drogę, zaufać Maryi i ofiarować jej wszelkie trudy, a Ona weźmie w swoje ręce nawet najtrudniejsze, pozornie nierozwiązywalne sprawy.
Niech ten przykład pielgrzymowania z Winnik do Lwowa będzie dla innych inspiracją do wędrowania z Tą, która może wszystko wyprosić u swojego Syna.
Br. Adam Szczygieł SSP
Tekst ukazał się w nr 18 (478), 30 września – 16 października 2025
