Stanisław Srokowski urodził się 29 czerwca 1936 roku we wsi Hnilcze w powiecie podhajeckim województwa tarnopolskiego. Rodzice zajmowali się rolnictwem. W 1945 roku przesiedleni z Kresów osiedlili się w Mieszkowicach w ówczesnym województwie szczecińskim. W roku 1954 Stanisław Srokowski został usunięty ze studiów w Wyższej Szkole Służby Dyplomatycznej za chodzenie do kościoła i odmowę wstąpienia do PZPR.
Zadebiutował jako poeta i prozaik w 1958 roku w Opolu, gdzie w 1960 roku ukończył filologię polską w Wyższej Szkole Pedagogicznej. Pracował jako nauczyciel w Technikum Elektroenergetycznym w Legnicy w latach 1960–1968.
Po wydarzeniach marcowych 1968 roku został z powodów politycznych zmuszony do opuszczenia szkoły, podjął pracę w Klubie Seniora we Wrocławiu. W latach 1970–1981 był dziennikarzem działu kultury tygodnika „Wiadomości” i przez pewien czas redaktorem naczelnym kwartalnika „Kultury Dolnośląskiej”.
W stanie wojennym został zwolniony z pracy i pozostawał bezrobotny przez blisko dwa lata. W latach 1990–1993 pracował jako wykładowca Uniwersytetu Wrocławskiego. Był założycielem NSZZ „Solidarność” w redakcji „Wiadomości” oraz rzecznikiem prasowym rolniczej „Solidarności”. Od roku 1982 działał w Solidarności Walczącej.
Przez wiele lat należał do Związku Literatów Polskich oraz ZAIKS-u. Po rozwiązaniu ZLP po stanie wojennym nie uczestniczył w życiu organizacyjnym związków literackich. Obecnie należy do Stowarzyszenia Tłumaczy Polskich.
W swoich powieściach „Ukraiński kochanek” (2008) i „Zdrada” (2009) oraz zbiorze opowiadań „Nienawiść” (2006) nawiązuje do wydarzeń z 1943 roku, kiedy to ziemie wschodnie II Rzeczypospolitej ogarnęła fala ludobójstwa, dokonywanego przez ukraińskich nacjonalistów na Polakach. Na kanwie „Nienawiści” powstał w 2016 roku film pt. „Wołyń” w reżyserii Wojciecha Smarzowskiego.
Stanisław Srokowski jest autorem wielu pozycji książkowych i kilkudziesięciu artykułów poświęconych Kresom Wschodnim oraz tematyce ludobójstwa.
Jest także współorganizatorem związków twórczych i stowarzyszeń naukowych we Wrocławiu, przewodniczącym Klubu „Odrodzenie”, współtwórcą Stowarzyszenia Kulturalnego Współpracy Polsko-Ukraińskiej „Biały Ptak”, twórcą i pierwszym prezesem Towarzystwa Polsko-Greckiego we Wrocławiu oraz współzałożycielem Instytutu Wincentego Witosa i prezesem Towarzystwa Miłośników Kultury Kresowej.
W 2010 roku otrzymał Krzyż Solidarności Walczącej, a w roku 2020 od Instytutu Pamięci Narodowej nagrodę „Semper Fidelis” (IPN także przyznaje statuetkę o tej nazwie, ale różnej od Poznańskiego oddziału).
Wręczenie mu statuetki Semper Fidelis przyznawanej przez poznański Oddział TMLiKPW odbyło się 6 listopada 2022 r. w „Domu Polonii” na poznańskim Starym Rynku.
Biuletyn Informacyjny nr 1 (124) rok 36, Oddział w Poznaniu, styczeń – grudzień 2024
Tekst ukazał się w nr 23 (459), 17 – 30 grudnia 2024
